นานแล้วที่ไม่ค่อยได้เขียนอะไรมากมายนัก ... ไม่ค่อยได้เขียนภาษาไทยบนไดเท่าไร เสือกไปหัดเขียน journal กับเค้าอยู่เนิ่นนาน .... มัวแต่อ่านที่ชาวบ้านเค้าเขียนกันนั่นแหละ ไม่ได้ไปไหนเลย ..

เพิ่งอ่านไดของพี่ปิ๊บ ... เรื่องประกันน่ารักดี ถือว่าเป็นวิทยาทานให้กับน้อง ๆ นักขายมือใหม่เนอะ  สาธุ... เพิ่งนึกออกว่าเคยเจอกันในเน็ตเมื่อชาติก่อน  

ตอนนี้สนอยู่พัดยา ย้ายมาตั้งแต่พฤศจิกาเดือนที่แล้ว ...ตั้งแต่มานี่อะไรอะไรอะไรเกิดขึ้นเยอะ เรื่องบางเรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น ... ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นล้วนแต่เพราะมาจากการกระทำของเราเองจะโทษ ใคร

มันทำให้ฉันรู้สึกต้องเสียคนที่ฉันรักที่สุดไป เค้ายังอยู่ข้าง ๆ ตลอดสำหรับกำลังใจให้กันตอนนี้ .... เพียงก็แต่ว่าอนาคตของเราสองคน .. การสร้างครอบครัว การมีลูก มันจบลงหมดแล้ว

หลายครั้งที่ถามตัวเองว่าท้อไหม ? บ้าหรือเปล่า ทำเหี้ยไรอยู่เนี่ยะ .. ไม่มีคำตอบ  แต่ฉันมักถามตัวเองกลับมาว่า ... กลัวตายไหม ... มันอาจจะเป็นคำถามที่ดูเชย ๆ แต่เมื่อใดที่คุณได้รอบนับถอยหลังชีวิตคุณ  คุณจะเห็นชัดเจนว่าทุกสิ่งข้าง ๆ สวยงามแค่ไหน  ... ฉันไม่ชอบการพลัดพราก ฉันไม่ชอบการสูญเสีย แต่มันก็เกิดขึ้น ... ทำยังไงล่ะฉันถึงจะผ่นช่วงเวลานี้ไป ...

ฉันพยายามคิดให้เป็นเหตุเป็นผล ... ขั้นแรกฉันพยายามสงบจิตใจและยอมรับมัน ถึงฉันจะยังทำไม่ได้และฉันเชื่อว่าขั้นนี้แม้จะเป็นขั้นแรกแต่ก็เป็นขั้นที่ยากที่สุด ... การยอมรับในความเป็นจริงของสิ่งบางสิ่ง ... มันยากมาก ยากซะจนฉันต้องนอนร้องไห้หลาย ๆ ครั้ง ... ฉันเกลียดความเศร้า ...ฉันเกลียดเวลาที่อ่านเรื่องเศร้า ๆ ข่าวฆ่ากันตายต่าง ๆ ไดที่แต่ละคนเครียดแบบโน้นแบบนี้ ....   ฉันมักจะจัดการปัญหาได้ดี และฉันมักจะเป็นคนที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อนเสมอเมื่อเพื่อนฉันเศร้าและร้องไห้ คอยให้กำลังใจเค้า

แต่เวลาฉันเศร้า ... มันน้อยมากเลยที่จะมีใครอยู่เพื่อฉันได้ ... ฉันคิดถึงนุ้ย คิดถึงโรนี่ คิดถึงแฟนฉัน ... สองสามคนเท่านั้นที่ฉันอยากให้เค้ากอดฉันแรง ๆ และแน่น ๆ ฉันเชื่อว่าไม่มีใครดีกับฉันแบบนี้อีกแล้ว ...

ฉันเกลียดเวลาที่ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ .. ควบคุมน้ำตาตัวเองไม่ได้ ควบคุมการแสดงออกความรู้สึกตัวเองไม่ได้ .. หลายครั้งที่ฉันมองโหลกระปุกยานอนหลับครั้งแล้วครั้งเล่า มันทำให้ฉันนึกถึงสัญญาที่เคยให้ไว้กับนุ้ยเมื่อตอนที่ฉัน 19  ตอนที่เค้าช่วยฉันไม่ให้ตาย ... 

ทำไมมีชีวิตคนมันยากหนักหนาว่ะ กูเหนื่อยนะ ตอนนี้ฉันคิดถึงclub มืด ๆ ที่มีเสียงเพลงดัง ๆ ฉันไม่อยกให้ใครเห็นหน้าฉัน ไม่อยากให้ใครจำฉันได้ ... ฉันอยากกรี๊ด อยากร้องไห้ดัง

นั่นไงฉันก็ทำผิดอีกแล้วที่ระบายเรื่องบ้า ๆ ลงได เหมือนกับการที่ฉันเกลียดเวลาที่อ่านไดคนอื่นแล้วเจอเรื่องแบบนี้ ... อันที่จริงฉันก็แค่อยากมีใครอยู่ข้าง ๆ ฉันเอง มันไม่ง่ายเลย